Wyobrażania Herkulesa i jego czynów – kontynuacja

Przybyły one do Galii wraz z wpływem grecko-rzymskim. Ale trafiły tu one na grunt podatny. Wiemy przez Cezara, że Galowie wierzyli w nieśmiertelność dusz, które po śmierci człowieka wcielały się na nowo78, opowieści zaś mityczne irlandzkie pozwalają wiadomość tę sprecyzować™. Dusze zmarłych odchodzą do Wyspy Szczęśliwej położonej daleko za wielkim Morzeni Zachodnim, na której zamieszkują również bogowie. Jest to kraina wiecznej młodości i rozkoszy, Tir uina-mBéo, „Ziemia Żyjących“, Mag Meli, „Słodka Równina“. Stamtąd przybywają dusze mające się wcielić. Opowieściom irlandzkim znana jest też postać bohatera, który tę wyspę odwiedza i zdobywa jej skarby, znany jest również nieustraszony śmiertelnik, który wdziera się do krainy duchów podziemnych i łupi ją. Figurą zaś mityczną .stałą i najgłówniejszą Ziemi Żyjących jest streszczające jej istotę Drzewo Żywota. Jest to jabłoń okryta zawsze kwieciem i obciążona owocem. Szum jej gałęzi tak słodką jest muzyką, że ci, którzy ją słyszą, stają się na wszystko inne nieczuli, zapominają o świecie i o ucieczce czasu – wieki całe trwają w zasłuchaniu, a wydają im się zbyt krótką chwilą. Owoce jej są źródłem życia. Bohater żeglarz Mael-Duin zdobył raz trzy takie jabłka: każde z mich wystarcza załodze na dni czterdzieści, załodze składającej się z trzech dziewiątek ludzi, a ilość ich nie zmniejsza się. Piękny Con dla, uprowadzony przez mieszkankę Ziemi Żyjących, siedzi odtąd u źródła w krainie szczęśliwości z jabłkiem w ręku. Utrzymuje go ono przy wiecznej młodości i życiu80.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>